Gister was Lidia nog aanspreekbaar. Vandaag is zij in een diepe slaap gezonken. Misschien wel goed. Even geen gedoe aan haar hoofd en even van de koppijn verlost. Over de prognose is nu niet veel meer te zeggen. Het blijft allemaal risicovol en leven bij het uur. Ik ben heel erg blij met alle hartverwamende reaktie’s van een ieder. Doet me goed. Al jullie lieve groeten aan Lidia worden overgebracht en ik ben er van overtuigd dat ze zich vereerd voelt met de aandacht. Voor ieder die een berricht wil sturen aan Lidia en vooral veel Good Fibes: Fransiscus ziekenhuis, Boerhavelaan 25, 4708 AE Roosendaal, afdeling 5b

En dan ga ik bij deze voor de tweede keer deze log heropenen. Steeds om onverwachte redenen. Nu een stuk minder vrolijk. Ik zal op deze log met enige regelmaat nieuwe berrichten plaatsen zodat jullie alemaal geinformeerd kunnen blijven over de toestand van Lidia.

Eeerst maar terug naar maandag ochtend. Lidia was gaan slapen met een migraine aanval. Op het moment dat ik wakker werd melde ze dat ze niet zelf haar bed uit kon komen. Een blik was voldoende om te zien dat er iets goed mis was. Ondanks tegensputteren van Lidia de arts gebeld die direct een ambulance heeft gestuurd. Daar direct een scan etc Op de Eerste scan waren gen aanwijzingen voor bloedingen etc waar te nemen. Gezien haar geschiedenis van migraine etc werd gedacht dat dit ook een vorm van ernstige migraine kon zijn. In iedergeval werd ze overgebracht naar een neurologie afd. met bewaking. Het beeld veranderde de hle dag niet. Omdat ze zo een vreslijke hoofdpijn had kreeg ze de nodige morfine toegediend waar ze uiteraard slaperig van werd. De day after. Er wordt weer een scan gemaakt. De arts vraagt om langs te komen want hij wil de uitslag hiervan bespreken. Dat is meestal al een teken dat er iets niet helemaal in orde is. De arts is duidelijk: ze heeft een groot herseninfarct gehad op een cruciale plaats in haar hoofd. De vooruitzichten zijn niet goed. Hij wil niet praten over herstel. Hij vind meer dat we moeten hopen op zo goed moglijk omgaan en zo handig mogelijk worden met een kant van je lichaam wat volledig verlamd is. Deze boodschap komt aan en zet ons leven nu even geheel op zijn kop en in een ander licht. Voorlopig bekijken we het even van dag tot dag en moeten we maar hopen dat zich de komende tijd geen complicaties voordoen. Lidia heeft begrepen wat er aan de hand is maar mede door de morfine en hoofdpijn is het nog niet "geland" Ze zal van een ieder de nodige support en steun kunnen gebruiken niet alleen op korte maar ook vooral op de langere termijn. Voor zover.

En dan komt het onvermijdelijke; ook Mara wordt opgehaald. Net als bij de andere opgewonden sferen aan de ene kant en een depressie aan de andere. Ik begrijp niet dat niet alle fokkers bij onze GGZ instellingen lopen, ben inmiddels zelf bijna klant..Maar het goede neiuws is dat ook Mara een fantastisch nieuw gezin heeft gekregen. Ook zij zal een vorstelijk bestaan krijgen Yilla had nog een logeerdag bij ons en die werd door alle honden groots ontvangen. Mara vond dat zij inmiddels de meeste rechten had opgebouwd hier en liet zich even gelden. Bando was opslag verliefd op zijn dochter en week de hele ochtend niet meer van haar zijde. Nadat Mara naar Haarlem was vertrokken, heeft Casita heel veel met haar gespeeld, maar ook zij werd weer opgehaald. Casita vond het niet leuk heeft de avond veel lopen piepen en vanmorgen maarkte ze me al vroeg wakker. Ze ging naar beneden om haar pups te zoeken! Ondanks dat Mara de laatste nachten ook bij ons had geslapen was ze ervan overtuigd dat de rest beneden zou zijn.En dan stopt nu ook deze log, tenzij er zich een situatie voordoet.Je weet maar nooit Ik had me ooit voorgenomen om het te blijven bijhouden maar ik weet dat daar in de praktijk weinig van komt. Rest mij nog om iedereen te bedanken. allereerst de fabrikant van de (morning-after) prikken die er voor heeft gezorgd dat het toch niet 100% werkt, waarschijnlijk speciaal voor mij. Casita die het tegen verwachting heel goed heeft gedaan als moeder. Don Bando en Chica die hun taken als vader, oma en neef heel serieus en liefdevol hebben vervult. En die ook niet geklaagd hebben bij de dierenbescherming over het gebrek aan aandacht, wandelingen etc. Onze collega’s die ons in staat hebben gesteld extra vrij te nemen, en daarnaast ook hebben geaccepteerd dat er niet veel andere verhalen uitkwamen dan over pups. Alle mensen die de moeite hebben genomen om de web-log te lezen en te vullen met reacties. iedereen die langs is geweest om een bijdrage te leveren aan de socialisatie van de kleintjes. Aan Ruud die de uitdaging aan wil gaan om voor ons 11 honden op een schilderij te zetten. En aan Yilla, Brezo, Mara en Guapa voor alle mooie momenten die wij met hen hebben beleefd. En bovenal aan de nieuwe familie’s in Haarlem, Duffel, Dinteloord en Heesch die het vertrouwen in ons hebben en de kleintjes liefdevol in hun huis opnemen. Jullie zijn nog niet van ons af, we komen snel eens kijken. Nu nog een laatste foto:

Het is vandaag de laatste dag van Mara bij ons thuis. Morgen gaat zij ook verhuizen. Vandaag nemen we het er nog even van. Ook de grote zijn al helemaal aan het idee gewend dat ze blijft… Casita leert haar nog even de fijne kneepjes van het spelen. Verder op de wandeling kennis gemaakt met vriend Twix. Dat moest in haar ogen wel een reus zijn. Het is namelijk een Deense Dog van enorme omvang. Vanaf mijn arm vond ze het oke… Vanavond bewees ze even hoe slim een Perro is. Ze was achter het hekje omdat iedereen (ook zij) eten hadden gekregen. Nadat Mara haar eten op had vond ze dat het toch echt niet meer nodig kon zijn om achter dat hekje te blijven. Ze verzon een trucje: Ze klom op de berg speelgoed in de speelgoed kist om vandaar af met een klein sprongetje over het hekje te kunnen. Was redelijk goed over nagedacht. helaas vergat ze hoe zo’n landing eruit zou zien. Ik stond net met de camera klaar om snel een foto van haar op de berg speelgoed te schieten toen zij sprong…… Helaas bleef ze met haar achter poten op het hekej hangen en gilde het uit. Ik smeed de camera neer om haar te redden, die lande in de mand. Gelukkig mankeerde Mara helmaal niets en bleef de camera voorzover we nu kunnen zien ook onbeschadigd. Maar over eerst op de berg speelgoed en dan erover heeft ze toch nagedacht. Dat beloofd wat voor als zij groter is.En weer geen foto! Wel een van haar nieuw verworven status. "kijk ik hoor nu bij de grote dus ook op de bank" En "ik kan heus wel gewoon grote honden voer eten"

Ook vanmiddag mocht Mara mee in het rugzakje (op de buik gedragen), omdat ze nog niet graag alleen thuis blijft. De vier grote rennen, vliegen en hollen. Mara doet stoer mee, maar wordt al snel moe. Dus in het zakje. Dit keer geen protesten  Ze was zo moe, dat ze al snel in slaap viel. Weer terug bij de auto aangekomen sliep ze nog, dus heb ik haar met rugzakje en al in de auto gelegd. Tot aan huis heeft ze zo gelegen en is ze niet wakker geworden, af en toe een oog open om te kijken of ik nog wel goed reed, maar zeker niet de rugzak uitkomen. Het was zo aandoenlijk, lief en vertederend. Nu zeggen we dat wel vaker, maar het was echt waar. Helaas geen foto ervan, omdat ik alleen was zonder fototoestel.          Wat een snoes.

Gister is de 2e vertrekdag geweest. Eerst is Yilla het nieuwe maatje geworden van Henneke. Ik was zelf nog aan het werk.. .Later op de dag is ook Guapa opgehaald om het prinsesje van Duffel te worden. Het vertrek viel voor ons niet mee. Maar we weten dat ook zij  een heerlijk leven tegemoet gaan. Direct daarna maar met de hele familie aan de wandel. Direct de tel al kwijt. Met 5 honden in plaats van 8! Mara lekker op de arm, welliswaar onder luid protest. Ze vind zichzelf namelijk nu ook al groot! Mara is nu het enige kleintje in huis en is duidelijk van slag. Ze mist haar zussen en grote broer om mee te ravotten. De grote bekijken het van een andere kant,varierend van:  "Dus zij is degene die blijft?" Tot lekker rustig he. en "zo nu wij weer de aandacht" Mara mocht vannacht wel lekker met de grote mee boven slapen. In de bench naast het bed. Ze heeft fantastisch geslapen, daar waar ze eerder allemaal midden in de nacht ernog uit wilde, heeft ze nu de hele nacht doorgeslapen. Vanmorgen in het ritme van de grote mee naar het bos. In een rugzakje om niet te hoeven lopen (veel protest). Terug bij de auto in de voorhaar gereserveerde bench gezet. Don vond het waarschijnlijk toch wel zielig alleen in de bench, die sprong er ondanks dat hij de keus voor een andere ( op dat moment nog lege) bench had bij. Zo lief! Dankzij internet etc. hebben we ook de eerst berrichten van de verhuisde pups al binnen. Alles gaat zover voorspoedig. Bij Guapa hebben we zelfs al mee kunnen kijken op een filmpje! Het lijkt erop dat Mara nog het meest van slag is. Nog maar twee dagen en dan gaat ook zij…….Tot die tijd kunnen we haar nog even ver…….

Ja en dan komt de onvermijdelijke dag…Nu ruim 7 weken oud (jong) heeft Brezo ons huis verlaten. IK was er niet eens bij. Het wordt inmiddels ook steeds moeilijker om nog meer vrij te nemen. Deze week heeft de 1e prioriteit dat er tenminste 1 iemand thuis is. Dus. Maar misschien we beter Het afscheid vind ik zo al moeilijk genoeg. De afgelopen dagen nog maar extra knuffels en leuke dingen met ze gedaan. Gister lekker nog even naar het bos met alle hondjes. Macy, Jerry, Jeroen en Astrid gaan een geweldige nieuwe vriend aan Brezo krijgen. Verder draait de boel voor de anderen hier gewoon nog even door. De grote gaan steeds meer aan de aanwezigheid van de kleintjes wennen  en andersom. Casita speelt nu heel regelmatig met ze en corrigeerd even als de onderlinge gevechten uit de hand dreigen te lopen. Mara is gister achter de grote aan de trap op geklommen. En guapa is helemaal fan van Bando haar vader. Als Bando ergens ligt gaan Guapa eerst even zijn bek of oren likken om zich  heerlijk bij hem te gaan liggen. Morgen verhuizen Yilla en Guapa. Het zal nu wel heel stil gaan worden. Vond het vanmiddag al raar om "maar" door 7 begroet te worden bij thuiskomst. Oh ja, ook Brezo heeft nu zijn eigen site. Kijk even bij de link hiernaast. Nu nog even een paar leuke plaatjes.

We zijn al weer een paar dagen verder en hebben verschillende dingen met de kleintjes ondernomen om hen straks de grote wereld in te kunnen laten gaan. Vrijdag ben ik met het hele stel naar het strandje van de "banaan"geweest. Dit was geweldig maar ik heb hier geen foto’s van . 8 honden die je in de gaten wilt houden en dan nog foto’s maken… Ze vonden het heel leuk. Bando heeft ze geleerd om een kuil te graven ( voor een ander) En ze hebben vol bewondering gekeken hoe de grote uitgelaten het water in renden. Dat willen wij later ook!! Niet te lang want in het zand lopen is eigenlijk niet goed voor ze. Maar het was een veilige plek om met z’n negenen heen te gaan. Auto neerzetten en rennen maar. Zaterdag naar het bos. Dat wil zeggen voornamelijk op het grasveld voor het bos want ook ver lopen zit er nog niet in. De grote begrijpen er niets van. Al die iniminie uitstapjes. Lopen willen we! Maar ze passen zich goed aan. Helpen de kelintjes vanuit een veilige situatie de wereld te ontdekken. Als het spannend wordt zijn er nog vier grote en een heleboel benen om je achter te verschuilen. Ook auto rijden gaat steeds beter. Met z’n allen in de bench en dan papa en mama bij je om voor je veiligheid te zorgen. Vandaag in de kar mee naar de hondenschool. Even met wat andere mensen kennis maken,  Veilig vanuit je kar en dan later als iedereen weg is op het puppenveld spelen en kennis maken met de Drentse Patrijs Bart. Jee wat is de wereld toch groot! Als klap op de vuurpijl zojuist nog even aan de lijn gewandeld. Papa en Mama mee om je op weg te helpen. Even wennen aan voorbij komende auto’s. Nou dat valt niet mee. telkens twee aan twee. Mama, Papa met Brezo en Guapa en Mama en Papa met Mara en Yilla. Guapa deed direct een grote poep buiten, juichen dat we hebben gedaan! Brezo was al heel stoer, hij liep zo met Papa mee. Ik ga de wijde wereld in! Ja tot er een auto voorbij komt. Gelukkig hadden we ze dan even op de arm zodat ze vanaf een veilige plek dat konden aanschouwen. mara voelde zich ook een stoere heldin. Kijk nu gaat het ergens over. Alleen Yilla vond het helemaal niets. Vraagt zich af waar dit goed voor is. Liever op de arm, ik verzet geen poot! En dan nog foto’s maken…. Gelukkig is het nog een beetje gelukt. Verder proberen we nog zo veel mogelijk van ze te genieten. En zien we op tegen de komende dagen als ze weg gaan. Ik kan er eigenlijk nog niet aan denken. Maar het is onvermijdeleijk. Ze zijn toe aan nieuwe uitdagingen in het leven en ik weet ook nog hoe blij we zelf waren als de pup in aantocht was.

Een paar dagen niet geblogt is een paar dagen niet… Tja, ik moest dus gewoon werken. En dan eenmaal thuis, wat Lidia nogal laat vind maar ik moet nu eenmaal een normale werkweek in drie dagen proppen, moet er natuurlijk met de pupjes gewerkt worden. Gister avond even naar de hondenschool van Casita geweest om haar kinderen te laten zien. Weer even in de auto en op een apart veldje even rondlopen en dan op een afstandje van achter het hek zien dat er ook andere honden bestaan. Mooi moment om ze zonder de grote erbij in een heel vreemde situatie te observeren. Mara had het meeste zelf vertrouwen, voorzichtig maar ze rekend er op dat haar niet veel geks zal overkomen. Brezo en Guapa vonden het spannend en zochten veel steun bij ons. Yilla lijkt op d’r moeder, vind het vreselijk eng maar denkt dat ze met blaffen de situatie wel onder controle heeft. Allemaal hadden ze wel enigzins de bibbers. Nog maar geen vreemde honden bij ze gelaten. Het was alweer spannend zat zo. Een enorme happening toen we weer thuiskwamen. Ze waren allemaal heeel blij elkaar weer te zien. De kleintjes begonnen direct hun spannende avontuur aan de grote te vertellen. Ze dachten alleen dat de grote wat hardhorend waren dus deden ze dat letterlijk in hun oren. Ze gaan nu ook heerlijk spelen. Ze weten de kist met speelgoed al aardig te plunderen. Overal waar je nu kijkt en loopt ligt iets te spelen. Met de concentratie van 30 seconden ben je ook weer zo aan iets nieuws toe. Met bakken vol speelgoed blijkt dan een oude sok met een balletje erin het leukste stuk speelgoed. je kunt daar heerlijk met z’n allen aan sjorren! Casita moest alle zeilen bijzetten om het van vier puppen te winnen. Zelf thuiskomen na een dag werken is nu ook een belevenis opzich. 8 honden die zich verdringen om je als eerste uitbundig te kunnen begroeten. Eenmaal het hele hallo ik ben thuis ritueel afgehandeld kom je tot de ontdekking dat je kamer wel heel groot is. Het duurt dan minimaal 5 minuten om van de deur naar de andere kant te lopen. 4 kleintjes lopen (aan) de voet mee.

Toch nog zelf gelukt……